|
Die Kunst der Fuge
Zo dwalen gedachten, dwalen ze zich herhalend
als beken door bergwei, altijd een beetje anders,
altijd een beetje hetzelfde, allemaal naar iets
verlangend, een ergens, elders een herinnering
zoekend daar naartoe. En hun verlangen is niets
dan de kracht van water, hun herinnering niets
dan oevers, ergens, elders zijn ze de zee.
Rutger Kopland
|
 |